به نگاتیوهایِ در انتظار

کاوه‌ی عزیز،

امروز دوباره قیمت داروی ظهور گران‌تر شد. بطریِ نیمه‌خالی را کنار پنجره گذاشتم. نورِ کجِ غروب روی خرده‌شیشه‌های میز افتاده است؛ درست مثلِ همان روزی که در دانشکده، نقشه‌های سازه را با دست‌هایِ لرزان روی هم می‌چیدیم.

دیشب دوباره به آن دیوارهای «خشکه‌چین» فکر کردم. سنگ روی سنگ؛ بدون هیچ ملاتی که میانشان را پر کند. فقط وزنِ خودشان است که نگهشان داشته. گاهی حس می‌کنم من هم همین‌طور ایستاده‌ام؛ با فشارِ سنگینِ دوریِ تو و این کوه‌هایی که رهایم نمی‌کنند.

دیگر عکس نمی‌گیرم، فقط نگاه می‌کنم. خیابان فردوسی، مه‌آلود و خاکستری، آن‌قدر کش می‌آید که انگار هیچ انتهایی ندارد. تمامِ قصه‌هایی که از پیرمردهای ژاورود جمع کرده‌ام، لایِ ورق‌های کتاب‌های قفسه‌ی آخر جا مانده‌اند. نگرانِ این نیستم که می‌مانم یا می‌روم، نگرانِ اینم که چطور این‌همه سکوت را در یک کادرِ کوچکِ سیاه و سفید جا بدهم.

گاهی فکر می‌کنم تو آن‌سوی آب‌ها، شب را چطور می‌بینی؟ اینجا شب، بویِ نانِ جو و سنگِ خیس می‌دهد.