به تبریز، در ساعت خاموشی بازار

از طاق‌های خشتی
تنها غبارِ تارک‌های کهنه فرو می‌ریزد.

تیمچه تهی‌ست.
صدای آخرین کلونِ چوبی هم
در گره‌های تار و پود فرورفت؛
و سکوتِ مقصودیه
مثل قطره‌ای نیل
در رگِ تاریکِ کوچه‌ها نشت کرد.

سکوت این شهر
فقدانِ هیاهو نیست؛
پوستِ تیماجی‌ست کشیده بر استخوانِ دالان‌ها،
کتابِ سنگینی که سال‌هاست
کسی برگ‌هایش را ورق نزده است.

فلفل روی پوستینِ کهنه غلت می‌زند.
من سوزن و درفش را به تخته می‌نشانم.
شهر
خستگیِ هزارساله‌اش را در مه می‌پوشاند؛
همان‌طور که مادرم
رنجش را
زیر ملافهٔ سفید پنهان می‌کرد.

آرام بگیر
سنگ‌فرشِ خاموش؛
این انزوای مشترک را
فردا دوباره
با نخِ ابریشم وصله می‌زنیم.